WOJNA W ŚREDNIOWIECZU

Format 16,5×24 cm, str. 374, okładka twarda.

Stan bardzo dobry.

Przełożył Michał Czajka.

Średniowieczna wojna tworzyła pewien odrębny świat, ściśle powiązany z ówczesnym środowiskiem społecznym, politycznym i gospodarczym. Z wojną łączyło się zarówno prawo kanoniczne, jak i przebłagalne inskrypcje na mieczach, technika podkuwania koni, sztuka leczenia ran czy zalecenia dotyczące sposobu odżywiania się walczących.

W średniowiecznych konfliktach odnajdujemy, choć w różnym stopniu, prawie wszystkie przyczyny wojen, wyodrębnione przez polemologię: wojny wywołane przez ambicję, gniew i żądzę zemsty; wojny rytualne w etnograficznym sensie tego określenia; wojny dla rozrywki i przygody; wojny religijne czy ideologiczne (krucjaty w Europie i krajach zamorskich); wojny domowe; wojny o suwerenność lub o przewagę; wojny ekonomiczne dla zysku i łupów.

Znaczna część środków finansowych średniowiecznych państw była stale zaangażowana w finansowanie wojen. W dwóch ostatnich stuleciach średniowiecza, dla których źródła pozwalają na oszacowanie, przynajmniej w przybliżeniu, rzędu wielkości, było normalne, że państwo poświęcało na cele wojenne połowę swych zasobów, zarówno zwykłych, jak i nadzwyczajnych.

Nie można zrozumie średniowiecza bez zagłębienia się w historię militarną tego okresu. A trzeba pamiętać, że chodzi tu o blisko tysiąc lat, podczas których wojna była stale obecna; wręcz wszechobecna. Widowiskowa strona egzystencji człowieka średniowiecza chętnie bowiem przybierała postać militarną. Wojny nie przysłaniano, stawała się ona spektaklem, paradą, afiszowała się bez wstydu w rozrywkach, budowlach, modach. [ze wstępu autora]