PODRÓŻNICY POLSCY NA BLISKIM WSCHODZIE W XIX W.

Format 17,5×25 cm, stron 344, cz-b ilustracje i mapki, płóceinna okładka z obwolutą.

Stan dobry (niewielkie obtarcia obwoluty).

Opis XIX-wiecznych polskich podróży do Turcji, krajów arabskich, do Kurdystanu, Persji i na Kaukaz.

Z przedmowy autora: „Znajdą się w tej książce opisy wielu wypraw odkrywczych, jak ekspedycje Józefa Chodźko i Ludwika Młokosiewicza na Ararat, Jana Czarnoty na Demawend, śmiała podróż Karola Brzozowskiego po górach Kurdystanu, wędrówki Wacława Rzewuskiego po Pustyni Syryjskiej i szlaku karawanowym do Mekki. Zwracam też uwagę na trasy Jana Witkiewicza we wschodniej Persji czy o pól wieku późniejsze wyprawy geologiczne Karola Boh-danowicza, na cenne obserwacje Wacława Wolodżki lub Aleksandra J ablonowskiego z Turcji Wschodniej i Władysława Jabłonowskiego z Kurdystanu.

Wśród podróżników polskich na Bliski Wschód nie brakło w XIX w. czołowych przedstawicieli naszej literatury i sztuki. Choć wędrowali utartymi szlakami, to jednak ich wrażenia mają szczególne dla nas znaczenie. Dlatego podróże Juliusza Słowackiego, Adama Mickiewicza, Henryka Sienkiewicza i Jana Matejki przedstawiłem nieco szerzej. […]

Z opisów, relacji i listów szczególnie starannie wydobywałem to, co świadczy o stosunku dziewiętnastowiecznych podróżników polskich do rdzennej ludności kraju, do spotykanych na szlakach podróży prostych ludzi, przewoźników, poganiaczy, tragarzy, rzemieślników, wieśniaków, kramarzy, pasterzy. Stosunek ten był serdeczny i życzliwy. Rzucony w dzikie kraje Azji dziewiętnastowieczny Polak, syn podbitego narodu, czul brata w każdym poniżonym i ciemiężonym przez miejscowych agów czy europejskich kolonizatorów. Stąd serdeczne słowa o rzetelności Turków, szlachetności Beduinów, gościnności koczowników kurdyjskich, bitności walczących o wolność ludów Kaukazu, poetyckim usposobieniu ludu perskiego.

Niejedna trasa, przemierzana ongiś przez zapomnianych nieraz podróżników polskich XIX stulecia, stanowi dziś znów marszrutę Polaków. Inne jednak są obecnie warunki podróży, inne środki komunikacji, ale wiele dawnych obserwacji zachowało aktualność. I dziś trafiając w te dalekie strony, tak samo jak nasi poprzednicy, solidaryzujemy się z ludami tych krajów w ich walce o zniesienie resztek niewoli kolonialnej, o postęp, oświatę i polepszenie warunków bytu. I dlatego dobrze byłoby, aby współczesny Polak, jadący na Bliski Wschód często jako doradca, ekspert, budowniczy, technik, uczony, przedstawiciel handlowy, wiedział, że stąpa po śladach rodaków, którzy przed stu z górą laty, podczas swych pionierskich wypraw, nieśli ludności tych krajów nieraz pomoc, słowa otuchy i zawiązywali pierwsze więzy serdecznej przyjaźni."